Siła woli jest zasobem psychologicznym, rozumianym nie jako stała cecha, lecz jako dynamiczny proces samoregulacji, umożliwiający kontynuowanie działań pomimo lęku, zmęczenia, obniżonego nastroju czy bólu.
Siła woli to mnie wewntrzna moc, lecz efekt interakcji pomiędzy:
– przekonaniami
– emocjami
– zachowaniami
– oraz warunkami naszego otoczenia
W leczeniu onkologicznym siła woli często bywa idealizowana, co powoduje, że pacjenci interpretują spadek energii czy motywacji jako słabość. Warto odróżnić zmiany w sile woli od fizjologicznych i emocjonalnych konsekwencji leczenia.
Dla pacjenta szczególnie istotne jest odejście od narracji heroicznej na rzecz narracji o współpracy ze swoim ciałem.
Siła woli staje się wówczas zasobem, a nie źródłem presji czy poczucia winy.
Przekonanie typu:
„Muszę być siln_ cały czas”
często osłabiają siłę woli, zamiast ją wzmacniać.
Bardziej wspierające jest myślenie:
„To, co robię jest wystarczające”
bo siła woli nie polega na walce z ciałem, lecz na współpracy z nim.